‘Vermogensbeheerders willen niet werkelijk helpen’
Een andere klacht van major donors is dat er te veel non-profits werken aan vergelijkbare of overlappende problemen. Ze kunnen daardoor geen onderscheid meer maken tussen organisaties en zijn overweldigd door alle mogelijkheden. Vermogensadviseurs schieten daarin volgens het rapport te kort. Zij zouden hun klanten moeten kunnen doorsturen naar nuttige organisaties. De onderzoekers raden non-profits aan trainingen te ontwikkelen voor vermogensbeheerders. En hulpmiddelen voor besluitvorming met praktijkvoorbeelden.
Ineke Koele ziet daar niets in als het om Nederlandse vermogensbeheerders gaat. ‘Mijn ervaring is dat vermogensbeheerders mensen niet werkelijk willen helpen met filantropische uitgaven, simpelweg omdat het strijdig is met hun eigen businessmodel. Alleen als het doordringt dat filantropie dé manier is om de volgende generatie vermogensbezitters bij dezelfde grote bank te houden (zoals bij ABN AMRO het geval is), ontstaat er mogelijk een serieuze business case om iets met filantropisch advies te doen. Alleen als een vermogensadviseur iets zou kunnen verdienen aan filantropische giften, zou dat anders zijn. Inmiddels ontstaan er wel aparte filantropie-adviseurs, die zich helemaal op dit terrein focussen en hun kennis van de markt aanwenden voor een concrete propositie, ook in Nederland.’

Donornetwerk
Een ander idee is het opzetten van donornetwerk of donor-educatieprogramma, zeggen de onderzoekers. Lucy Caldwell werd geholpen door zo’n netwerk: het Silicon Valley Social Venture Fund (SV2). SV2 doneert geld en tijd en bundelt de middelen van de deelnemers. Caldwell woonde een bijeenkomst bij en begon via het fonds te geven. Sindsdien is ze betrokken bij verschillende donornetwerken, ook internationaal.
 
‘Fondsenwervers spreken de taal van major donor niet’
Een groot probleem is volgens de onderzoekers het cultuurverschil tussen de major donor en de non-profits. Het betreft vaak succesvolle zakenmensen die een zakelijke benadering hebben in het zoeken naar maatschappelijke verandering. ‘Helaas zijn veel non-profitorganisaties niet bereid te leveren wat deze mensen vragen’, weet ook venture capitalist Bill Unger. In zijn interview voor het onderzoek zei hij dat Charles Knowles, directeur en medeoprichter van het Wildlife Conservation Network de prettigste persoon is om mee te werken. ‘Dat komt omdat Mr. Knowles, een voormalige software-ondernemer, zijn non-profit runt als een bedrijf in Silicon Valley’, zegt Unger. ‘Alles gebeurt op tijd, hij overtreft voortdurend de verwachtingen en toezeggingen, zijn team houdt van hem en alles wordt gepland.

Geen gesneden koek

‘Fondsenwervers spreken gewoon de taal van de major donor niet’, concludeert Ineke Koele. ‘Bij wijze van spreken is het onderscheid tussen box 1 en box 3 al zeer lastig, terwijl de potentiële donor dat net zo eenvoudig vindt als lopen. Ik heb dit bij de uitrol van Gedeeld Geven gemerkt, een geeftechniek die ‘lekker ingewikkeld’ is maar enorme mogelijkheden kent voor major donors en dus ook voor fondswervende instellingen. Voor de meeste fondsenwervers was dit ook na een intensieve training in de basisbeginselen en met behulp van een automatische rekentool geen gesneden koek.’
2/2
gerelateerde items