Schuringa’s ergste dieptepunten uit 2014.

18 december 2014, 04:00
Het medium Schuyt had deze column al zien aankomen.
Het medium Schuyt had deze column al zien aankomen.
Pakkans
Een mooie filantropische eindejaarsperiode 2013 was het, met veel nieuws dat tussen kerstkrans en oliebol viel. Zo naaide Theo Schuyt er tussenuit om ruimte te maken voor kroonprins René Bekkers op de VU. Theo gaat bij Astro TV aan de slag als zweefkees die mensen in contact brengt met de Gouden Eeuw van de Filantropie. Het medium Schuyt kent een begintarief van 2 euro en daarna 1,50 per minuut.
En dan was er weer gesnotter over de IBAN (The Matrix), waardoor Giro555 verandert in een niet reproduceerbare diarree van priemgetallen.
Dat zijn natuurlijk krokodillentranen, omdat we intussen weten dat mensen sowieso drastisch minder geven aan 555. 61% doneerde keihard nulkommaniks voor de Filipijnen uit angst dat het geld in de verkeerde zakken zou waaien.
En dan was er de jaarlijkse folklore van de Charities Aids Foundation dat haar eindejaarsconference giet in de vorm van een ranglijst met vrijgevigste landen. Hoog scoren altijd de landen die geen cent te makken hebben of bestuurd worden door een operrettedictator. Dit jaar is Myanmar koploper, gevolgd door Noord-Korea en de Kaaimaneilanden. Need I say more.
Tot slot de Belastingdienst die ons bang probeert te maken met razzia’s bij de ANBI’s. De fiscus doet het voorkomen of zij elk moment met 50 bivakmutsen en gevechtshelikopters bij uw dorpsfanfare kunnen binnenvallen, maar in werkelijkheid gaat het om twee deeltijdbanen in een burn out-terugkomproject van het ministerie van Financiën.
Dus lieve mensen: of je nou een vereniging bent of een slechtlopende winkel in brommeronderdelen, vraag zo’n ANBI met gerust hart aan. De pakkans is gelijk aan de kans dat Theo Schuyt u voor minder dan tien euro in contact brengt met de Gouden Eeuw van de Filantropie.

Olifantenpaadje
De Samenwerkende Hulporganisaties roepen de hulp van het publiek in om te zorgen dat mensen het nieuwe IBAN-nummer van Giro555 onthouden. De mensen worden opgeroepen om met ‘ezelsbruggetjes’ te komen voor:  NL08 INGB 0000 0005 55.
Daar komt mijn ezelsbruggetje:
Nooit Geleerd Om Acht te slaan op Intelligente Nederlanders, Graaiende Boekhouders, Stelletje Nullen? 555 komt weer mooi achteraan!

Dan de kop: ‘Het donateursvertrouwen zit weer in de lift’…
Ja zo kun je een drol lekker maken. Het Donateursvertrouwen zit nu op een alltime low, nog tien lichtjaren onder het toch al zo bedroevende consumentenvertrouwen. Lager kan het niet. Excel kan die grafiek niet eens weergeven: die valt buiten elk beeldscherm. Nog lager en gevers komen het geld van de laatste collecte gewapenderhand terugvorderen.
In de lift? Dat is van een lijk zeggen dat het er toch een beetje minder dood uitziet.

En tot slot de Filanthropium-kop ‘Validatiestelsel voor dummies’.  Inderdaad. Op die doelgroep is het validatiestelsel geheel ingericht. Op ezels, die bruggen nodig hebben om geld te storten om de IBAN te financieren. U kunt het mij doen.

Keek op de week (#32) 
Ik neem even de filantropische week met u door.
De IBAN gaat voorlopig niet door. Daar kwam Dijsselbloem mee. Moest hij politiek wel wat voor inleveren: er komt namelijk nog dit jaar wel een nieuwe postcode die zal bestaan uit 20 cijfers en letters. Nadelen? Sommige mensen zullen hun eigen huis niet meer terug kunnen vinden. En trekkingen van de Postcodeloterij gaan nu een heel weekend duren.
Verder: afhakers van Alpe d’HuZes stappen niet over naar andere doelen of evenementen. Is dat erg? Neen. We laten Marianne Vos gewoon in d’r eentje 15.000 keer die berg opfietsen. Doet ze tussen twee WK’s en soep en patatten door. Scheelt een hoop organisatie en drukte.
Dan: het rapport van de Commissie de Jong lekte uit. Hoorde u de sirenes maandag om 12.00 uur? Big deal. Waar gaat dat rapport over? Niemand weet het precies.
De impact van de voorstellen van deze commissie is te vergelijken met een militante mug die zich uit protest onder een aanstormende asfalteermachine stort.
Tot slot: begin april komt er een nieuw convenant. Heeft Steven van Eijck in een bilaatje met Mark Rutte geregeld boven een tongetje Picasso in Nieuwspoort. Dat nieuwe convenant is nodig nu blijkt dat Rutte het eerste is kwijtgeraakt.

Duivelse cijfers
The devil is in the details. Hierbij geef ik u mijn kleine handleiding voor het interpreteren van de CBF-cijfers over 2012.

Baten uit acties van derden: Winnaar Stichting DOEN.
Die ‘derden’, dat is Boudewijn Poelmann. Zijn ‘actie’: het geruisloos uitschrijven van een jaarlijkse, moddervette cheque.

Top 10 subsidies van overheden. Winnaar: Leger des Heils.
Waarmee is aangetoond dat de scheiding tussen kerk en staat in ons land vooral een ruw vertrekpunt is.

Top 10 beste beleggers. Met: Leger des Heils.
Waarmee is aangetoond dat je met overheidssubsidie prima de beursvloer op kunt.

Top 10 rijkste goede doelen. Winnaar: Leger des Heils
Waarmee is aangetoond dat het Leger vanzelf voller wordt.

Back to the future
‘Door de ongekende economische onrust en wijzigingen in regelgeving, hebben veel vermogensbeheerders de laatste jaren weinig tijd kunnen besteden aan hun toekomst.’ Dat meldt PWC. Dat voorspelt dat ‘vermogensbeheer er in 2020 heel anders gaat uitzien’.
Joh!
Daredevils daar bij PWC. Maar ik heb nieuws!
Door de ongekende boekhoudschandalen en wijzigingen in regelgeving, hebben ook veel accountants de laatste jaren weinig tijd kunnen besteden aan hun toekomst.
Beter was het geweest als de accountants wél tijd hadden uitgetrokken voor hun eigen toekomst, in plaats van die van de vermogensbeheerders.
Zoals het ook beter is dat de vermogensbeheerders beter niet kunnen contempleren over de toekomst van met rente frauderende bankiers.
En dat bankiers weer de woningcorporatiedirecteuren zelf laten nadenken over de toekomst van hún beloning.
Dan beloven de goede doelen dat ze weer gaan nadenken over hun eigen toekomst en dat niet laten doen door commissies en ambtenaren, en al helemaal niet door accountants.
Met een beetje geluk ziet alles er in 2020 precies zo uit als in 2014!

Conditioner
De leden van branchevereniging VFI houden een extra ledenvergadering over het nieuwe validatiestelsel. Van dat woord krijg ik intussen net zo’n jeuk in mijn liezen als van ‘transparantie’ en ‘passie’. Maar waar ik echt ademnood van krijg is de term ‘geconditioneerde zelfregulering’. Ademnood omdat ik bijna stik van het lachen. Vooral omdat hele bestuurdersbussen vol die Haagse krompraat gewoon overnemen. Wat is dat: ‘geconditioneerde zelfregulering’?
En waarom moet u uw mond met extra dikke bleek spoelen als u het nog ooit een keer uitspreekt zonder in homerisch gebulder uit te barsten? Ik ga u dat haarfijn uitleggen.
‘Geconditioneerde zelfregulering’ staat gelijk aan:

  • Wild kamperen met een enkelbandje

  • Heel veel wisselende sexuele contacten met je vaste partner

  • Eindelijk op jezelf gaan wonen met een bewakingscamera van je ouders

  • Vrije keus uit alle merken shampoo, maar alleen die met conditioner


  •  

Veel wijsheid gewenst met de regulering die allang niet meer van uzelf is. En even kijken of het grote houten paard dat door staatssecretaris Fred Teeven bij de voordeur aan de James Wattstraat is geparkeerd, door de leden nieuwsgierig naar binnen wordt gereden.

Collectes
Het filantropienieuws deze week.
U kent ongetwijfeld de uitdrukking: “Zo stom als het achtereind van een varkensfokker?”
De zwijnenhoeders liepen deze week te hoop tegen de Postcode Loterij. Die steunt Wakker Dier en dat beviel die biggenboeren niet. En die willen nu heel brutaal ook beneficiënt worden van Boudewijn Poelmanns stampende tappenflap.
Ik dacht het niet.
Opzouten met die plofvarkensboeren, die vanaf nu nul kans op de jackpot zullen hebben. Pak die boeren gewoon hun postcode af. 
Dan: goede doelen zoals Simavi stoppen met collectes. Ze kunnen geen collectanten meer vinden. Dat wil zeggen: mensen die onbetaald, verbaal aangerand worden aan de deur of thuiskomen met een Dobermann in elke broekspijp (‘pak bal, pak bal!’).
Is de collecte passé?
Nou, niet voor alle goede doelen. Alleen de aaibare blijven succesvol aan de deur. Het is makkelijker om met een Labrador-pup geld op te halen voor Geleidenhonden Fonds (‘ja u mag ‘m aaien’), dan met een stomazakje voor de Maag Lever Darm Stichting (‘en dan klikt u dat zakje gewoon hier…’).
Medelijden hebben wij ook met Fonds Psychische Gezondheid. En ontwikkelingsclubs als Simavi hebben het per definitie moeilijk. Derde wereldwerk is erg impopulair: te ver weg, te veel vieze vliegjes en te veel corruptie.
Misschien moeten we het de mensen in het land vragen. Wilt u méér of mínder collectes?

Sneue roeptoeters
Deze week op tv de rehabilitatie gezien van Coen van Veenendaal? Pijnlijk voor al die sneue roeptoeters die barbertje zonder enige vorm van proces al hadden opgeknoopt na hun onwaarschijnlijk oninteressante volkstribunaaltjes.
Maar echt pijnlijk? Nou nee. Al die flinke Geen Stijl-types die het liefst anoniem hun drol vol spelvauten in het digitale riool afstorten, laten zich echt niet door feiten voor de voeten lopen.
Hoe verder je van de plaats delict bent verwijderd, des te brutaler het oordeel en des te hoger de straf. En des te grotesker de cryptofascistische complottheorieën waarin feiten als hinderlijke vliegen worden doodgemept.
En dat is een cultuur die wordt gevoed door de vele talkshows waarin je geacht wordt over alles een mening te hebben. Wat vinden Guus Meeuwis en Frans Bauer van het multi-geopolitieke conflict in de Krim? Hoe zou Bonnie St. Claire de ontwikkeling van eigenrichting binnen het Nederlandse strafstelsel willen evalueren? Wat vindt Arjan Robben van het laatste bewijs in de multi-snaartheorie op basis van de CERN-proeven?
Beste mensen. Vraag in elk Nederlands café of mensen vooral meer of minder feiten willen om zich voor de voeten te laten lopen.
Dan gaan we dat regelen.

Taalsmet
Goedemorgen luisteraars. Ik was door filantropieprofessor Theo Schuyt uitgenodigd om vanmiddag op de VU te komen spreken over zijn manifest ‘Er waart een golf van idealisme door Nederland’.
Ik heb daarvan afgezien door de titel.
Die lijdt aan ernstige taalbesmetting. Heeft u wel eens van een golf gehoord die ‘waart’? Neen. Waren betekent ‘rondgaan’ of ‘dwalen’. Golven die dwalen? Ik weet het niet. Golven die dwalen, dat zijn geen golven. Golven slaan. Vooral stuk op het strand. Of op het voorhoofd van Theo, die bij Nederlandse taal altijd uit het raam zat te kijken in plaats van op te letten. Een golf die dwaalt is net als Theo de weg kwijt en komt op geen enkel strand aan. Of bedoelde Theo ‘geest’? Geesten kunnen namelijk wel waren. Ze doen niet anders. Er waart dus een geest van idealisme door Nederland? Maar dat klinkt weer meer als een waarschuwing. Pas op! De geest van idealisme dwaalt hier ergens rond!
Waar? Ik weet het niet. Moet je aan Theo vragen. Die surft voortdurend rond op zijn eigen golf van enthousiasme onder roze wolken waar de geest van filantropie ronddwaalt met de vraag: ‘Wilt u meer of minder idealisme in Nederland?’ Meer? Dan gaan we dat regelen in een manifest!

Sambal bij?
De Chinese muur is het enige menselijke bouwwerk dat vanuit de ruimte kan worden gezien. Daar is nu iets bijgekomen. Volgens The Economist telt in China de lijst (nee, geen rijst) met miljardairs nu 358 Dagoberts. Dat is 20% van het totale aantal superrijken op deze aardkloot. Als al deze Chinese miljardairs hun geld op elkaar zouden stapelen, ontstaat er een flappenpilaar die door de dampkring tot aan het ruimtestation ISS reikt. Niet dat je daar iets aan hebt, maar hij doet het aardig in een infografic.
Nu vraagt The Economist zich af: gaan die miljardairs ook wat teruggeven aan de samenleving? Het antwoord lijkt me vrij duidelijk.
Toen Bill Gates en Warren Buffet in 2010 naar China afreisden om promotie te maken voor The Pledge - een oproep aan superrijken om de helft van hun vermogen te bestemmen voor filantropie -  bleef het afgehuurde Pekinese hotel helemaal leeg. Je kon er een kanon afschieten, wat de Chinezen regelmatig schijnen te doen trouwens.
De werkelijke reden van het wegblijven van al die miljardairs is natuurlijk dat je moeilijk iets kunt geven aan iets wat niet bestaat. Net als in het Nederlands elftal, is er op dit moment domweg geen middenveld in China. De ‘civil society’ is in de Volkrepubliek China net zo exotisch als pandavlees bij de kiloknaller in Tuitjehorn.

Excuses aan alle notarissen
Graag wil ik bij deze mijn excuses maken aan de notarissen. Ik heb ze in mijn filantropisch jaaroverzicht 2013 in ‘De Dikke Blauwe’ klaarblijkelijk erg onheus bejegend. Zo ontving ik van notaris Jonkheer mr. Theo Serraris uit Wijk bij Duurstede de mededeling dat hij na lezing van mijn literaire bijdrage over zijn beroepsgroep ‘De Dikke Blauwe’ pardoes in de daartoe aangerukte 20 kuub afvalcontainer had gemikt.
Het spijt me oprecht als ik de indruk heb gewekt dat de notaris een volkomen overbodige financiële opslagpost is tussen gewone mensen en hun testament. Of dat het uitdraaien van een standaardovereenkomst zelfs geen kortdurende LOI-studie vergt. Of dat het vak van gaslantaarnopsteker meer beroepsperspectief biedt dan dat van het notariaat. Allemaal beelden, waar ik me van distantieer. Evenals van het beeld dat de beroepsgroep van Jonkheer mr. Theo Serraris ook maar enige gelijkenis zou vertonen met de notarisvogel, een uiterst deprimerende, kortaangebonden en ronduit slordig gevederde vriend die te beroerd is om zijn mottige vleugels uit te slaan.
Dus.

Speel “Donations War II”
Stichting Collecte Plan (SCP) heeft een app geïntroduceerd voor jongere collectanten. SCP: ‘Om het spannend te maken voor jongeren hebben wij een aantal spelelementen ingevoegd. De app houdt bij welke afstanden je aflegt, hoeveel je ophaalt en of je vrijwilligers aanbrengt. Daar verdien je punten en badges mee. De resultaten kunnen met vrienden worden gedeeld. Dat vergroot de betrokkenheid.’
Jammer dat ze mij niet bij de app-ontwikkeling betrokken hebben. Ik zou gegaan zijn voor een game-variant die je thuis kunt spelen, zonder een meter op pad te hoeven met die deprimerende collectebus.
Mijn ‘Donations War II’ bestaat uit verschillende collecte-simulaties, waarbij de collectant eerst zijn wapens moet verdienen: een bazooka, een Bowie-mes, een honkbalknuppel of een foto van het SBF-bestuur of een FIN-receptie naar keuze.
De jonge collectant verplaatst zich in een Leopard- of Shermantank, waardoor aanbellen of nazorg aan donateurs niet meer nodig is.
Naarmate de collectant meer gebruikmaakt van een van de keurmerken, worden punten afgetrokken. Hoe moeilijker het goede doel (iets met ingewanden, oude, onwelriekende mensen of dissidenten met moeilijke achternamen), hoe méér punten.
Collecteren voor aaibare doelen (CliniClowns en alles met zeehonden- of pandabont) betekent direct puntenaftrek.
Door te collecteren voor Alpe d’HuZes zet je de collecteverdriedubbelaar in. Doe je dat samen met het hologram van Coen van Veenendaal in combinatie met een van de genoemde foto’s, maar zonder keurmerk, heb je collectebingo en mag je door naar het volgende level.
Level 2 heeft echter nog niemand gehaald.
Maar dan speel je ook zonder giftenaftrek onder toezicht van Fred Teeven.

Me zole
U wilt meer dan minder bedrogen worden?
Dan gaan we dat regelen!
Nederland gaat in navolging van Hollywood massaal aan de Toms. Toms zijn de fleurige goede-doeleninstappers van de Amerikaanse ondernemer, miljonair en zakkenvuller Blake Mycoskie. Toms worden volop online verkocht en in diverse warenhuizen gieren ze over de toonbank. Begin deze maand opende in Amsterdam de eerste Europese speciaalzaak. Voor elk verkocht paar gaat er een paar Toms naar een arm kind bij wijze van ontwikkelingssamenwerking.
Waar zal ik beginnen?
Een ‘schoen’ is de Tom niet. Sterker nog: de Tom is een eclatant beroerde imitatie van de flipflappen die mensen in de derde wereld reeds dragen. Maar dan met een fleurige print. Toms laten maatschappelijk hysterische filmsterren als Julia Roberts soppend aan hun gerief komen. Toms geven types als Julia Roberts dat fijne ik-help-de-derde-wereldgevoel. Althans in de zomer. En als het droog is natuurlijk. En als je geen moeilijke voeten hebt. Maar voor arme kinderen zijn die badslippers natuurlijk goed genoeg. Die zijn zo dankbaar voor niets eigenlijk.
Met ontwikkelingssamenwerking hebben de Toms natuurlijk nul te maken. Met neerbuigende en gratuite goedertierendheid alles. Hoewel gratuit?
Een paar Toms kost hier €44,95. De inkoopprijs wordt geschat op 75 cent. Ze worden namelijk onder erbarmelijke omstandigheden in elkaar genaaid door - ja echt!: straatarme kinderen in ontwikkelingslanden!
Kort samengevat: terwijl uw centjes bij de weldoener Blake Mycoskie tegen de plinten klotsen, maken arme kinderen slecht schoeisel voor zichzelf dat ze al hebben. Dat is een fopsigaar uit eigen doos. Dat zijn geen instappers, maar instinkers.
De eerste die ik met een paar Toms signaleer - en niet eens in witte badsokken - hengst ik zo achterwaarts uit die kleurige zooltjes de plomp in.

Een Blattertje
Ministers die speeches geven, hebben iets meelijwekkends. Ze worden door hun chauffeur en woordvoerder kriskras door het land gereden en krijgen dan een briefje in hun hand gedrukt.
Vaak weten de bewindslieden niet eens meer waar ze op een podium worden geduwd. Zo stapte Erica Terpstra ooit glunderend het toneel op om haar overenthousiaste kanjerspeech met een echte wave te beginnen. Pas toen ze achterwaarts tegen de kist van de opgebaarde topsporter stootte, werd duidelijk waarom de zaal haar in opperste verbijstering aanstaarde.
Ook minister Plasterk stond vorige week als een kat in een erg vreemd pakhuis iets in de microfoon te mompelen bij het congres over lokale fondsen in Utrecht. De bewindsman was sjiek te laat en presteerde het een ‘Blattertje’ te doen. Voor de fijnproevers: Blatter is de Don Corleone van de wereldvoetbalmaffia die de herdenkingsminuut voor Nelson Mandela terugbracht tot 14 seconden.
De speech van Plasterk duurde toch nog 6 minuten. De door een junior speechwriter bij elkaar geharkte gemeenplaatsen waren kernachtig samen te vatten met: ‘Zet ‘m op lokale fondsen!’ En weg was de minister. Naar een edelslagersconventie in Vlagtwedde (‘Zet ‘m op edelslagers!’).
Je mag het ze niet aanrekenen, die bewindspersonen. Ze verdienen ons respect als democratisch gekozen dienaren van het publieke belang. Niet hoon. Of homerisch gelach. Al is dat soms moeilijk te voorkomen, zoals in de historische ontmoeting in Downing Street tussen onze toenmalige premier en staatssecretaris met de toen nog grote Tony Blair. Bij binnenkomst werd het Nederlandse duo proestend aangekondigd: ‘Prime minister, I’d like to introduce you to mister Kok and mister Dik from the Netherlands.’
Probeer dan je smoel maar eens in de plooi te houden.

Smulnieuws
Nieuws om van te smullen.
Chris Hohn, de grootste filantroop van het Verenigd Koninkrijk, is gestopt met het doneren van de jaarlijkse winst van zijn hedge fund aan de Children’s Investment Fund Foundation (CIFF). Dat goede doel wordt geleid door zijn vrouw, Jamie Cooper-Hohn. Chris gaf intussen al bijna een half miljard pond aan Jamie. Ik bedoel aan CIFF. Het filantropisch geld staat bij CIFF kniehoogte.
Maar die vrijgevigheid van Chris is nu helemaal over. Waarom? Omdat mevrouw Hohn pardoes uit het huwelijksbootje is gestapt en nu weer mevrouw Cooper heet. En Chris vertikt het nu om zijn ex nog een penny toe te stoppen. Dat zal d’r leren, want die sloerie had het aangelegd met zijn beste vriend. Dus.
Maar zou iemand Chris verteld hebben dat het huwelijk ook een soort hedgefonds is?
Waren hem de risico’s van zijn belegging in een relatie met Jamie voldoende duidelijk geworden? Had hij de kleine lettertjes voldoende gelezen?
Het is intussen wel duidelijk geworden uit welk zuiver filantropisch hardhout Chris Hohn gesneden is. Het lot van al die arme kindertjes verschrompelt onder zijn verzengende haat.
De moraal van dit verhaal: filantropie werkt het best zolang je vrouw niet met je beste vriend het hele erge doet.

Als je haar maar goed zit
Goede doel Groenpies krijgt de klappen waar het zelf om vraagt. Mochten wij vorige week uit de pers vernemen dat een medewerker had zitten Rijkman Groeninken met een paar miljoen donateurseuro’s, nu blijkt campagnedirecteur Pascal Husting al twee jaar heen en weer vanuit Luxemburg naar zijn kantoor in Amsterdam te vliegen. Daarmee is hij verantwoordelijk voor de helft van het mondiale broeikaseffect, zuigt dagblad AD. Verhuizen zou voor Husting geen optie zijn, omdat hij een jong gezin heeft. ‘Ik was directeur van Greenpeace Frankrijk en ben al twee keer verhuisd in 2 jaar tijd. Dan zouden mijn kinderen weer met een nieuwe taal te maken krijgen’, aldus Husting in het AD.
Bent u er nog?
Binnenkort de volgende berichten:

  • Longfonds-directeur Michael Rutgers weigert zijn sigaretje op te geven: ‘Ik rook alleen sociaal, in mijn vrije tijd en niet eens over mijn longen.’

  • WNF-directeur Johan van de Gronden schiet laatste panda tijdens werkbezoek China: ‘We waren toe aan een nieuw logo.’

  • Directeur Jos Verhoeven (Start Foundation voor werkzoekenden in kwetsbare posities) weert rolstoelgebruikers van arbeidsmarkt: ‘Ze zitten al altijd vooraan bij voetbalwedstrijden. Het is mooi geweest.’

  • Oranje Fonds-directeur Ronald van der Giessen zet Polen en Roemenen in tijdens de landelijke vrijwilligersactie NL.Doet: ‘Ik betaal ze bijna niks, dus het is feitelijk vrijwilligerswerk.’

  • Natuurmonumenten-directeur Marc van den Tweel betrapt tijdens off road crossen met rallyauto door Naardermeergebied: ‘Het is ons eigen terrein en we rijden nauwelijks dieren dood.’


  •  

Ik rust mijn kaas.

Onze groene vriend: hij is er weer!
Dag lieve luisteraars: de komkommer is weer in de maand! Graag vat ik voor u daarom het filantropienieuws van de afgelopen weken samen zoals alleen de Telegraaf dat maar kan:

  • ‘Bejaarde vrouw frontaal aangereden door collectebus’

  • ‘CBF-directie weigert blindengeleidehond’

  • ‘Trend: Goede doelen erven steeds meer van overleden mensen’

  •  ‘Neushoorns minder goed voor potentie Boudewijn Poelmann’

  • ‘Goede doelen helpen gemeenten bij  kindermishandeling’

  • ‘Giftenaftrek geen seksueel taboe meer’

  •  ‘Validatiestelsel blijkt veel te moeilijk woord’

  • ‘Onderzoek: Socutera werkt klinisch beter dan plaspil’

  • ‘Schokkend: Alpe d’Huez blijkt geen echte berg’

  •  ‘Plan bootvluchtelingen bij intocht Sinterklaas afgeschoten’


  •  

Sjakie van de hoek
Schaamteloosheid heeft een nieuwe naam.
Nieuwsbericht: ‘Jacques de Leeuw, oprichter en eigenaar van uitgeefconcern Audax, bezuinigt ook op zijn uitgaven aan goede doelen. Reden is een ‘precaire toestand’ bij zijn bedrijf. Zo wordt de Jacques de Leeuw Prijs voor jong talent niet meer jarenlang gegarandeerd. Het vermogen van De Leeuw wordt door Quote geschat op 70 miljoen euro.’
Lieve luisteraars. Er zijn verschillende ernstige problemen rondom dit ietwat terloopse nieuwsbericht. Het belangrijkste is wel dat meneer De Leeuw overduidelijk graag de filantroop wil uithangen op kosten van zijn bedrijf en van de belastingbetaler.
Dus: wel schaamteloos een prijs naar jezelf vernoemen, maar tegelijkertijd de financiering van die prijs aan je bedrijfsresultaat koppelen.
Dus: als het slecht gaat met je toko, dan geen prijs, ook al heb je privé 70 miljoen op je bankrekening staan.
Het is een schoolvoorbeeld van Mooiweerfilantropie. En precies de gratuite charitas van de rinkelende Rolexen waar ik zo’n vliegende teringhekel aan heb. Ronkende weldoenerij verkleed in nederig hulpbetoon. Scorebordliefdadigheid van een uitgeefsoeteneur in een derderangs Majoor Boshardt-look-alike-competitie. Een omhooggevallen leesportefeuilleverkoper als een tandeloze, schurftige leeuw die zichzelf in zijn hempie laat staan.
U kunt het mij doen. Ik ben nu op weg naar mijn viscamping Relaxi in de Belgische Ardennen.

Hou je stroopwaffel
Na terugkeer van mijn vakantie op viscamping Relaxi in de Belgische Ardennen blijkt in Engeland de pleuris uitgebroken nu er bewijs is gevonden voor gesjoemel van telefonische fondsenwervers. Zo wordt er gebeld met beginnende Alzheimer-patiënten om giften los te weken.
De bankrekening plunderen van mensen die vergeetachtig zijn om vergeetachtigheid te bestrijden… Hoe ziek kun je zelf zijn?
Dat bedrog echter ook zijn humoristische kanten heeft, bewijst het bericht dat in de Zwolse wijk Assendorp deur aan deur stroopwafels werden verkocht uit naam van de stichting ‘Beleef je Talenten’. Stroopwafels om je je eigen talenten te laten beleven: ik vind het een vondst!
Minstens zo hilarisch, maar minder zoet is het hardnekkige lijstje met directiesalarissen van goede doelendirecteuren dat als een Ebola-virus al jarenlang door de sociale media zwerft, maar voor de waarheid net zo ongevoelig blijkt als een kakkerlak voor een nucleaire explosie. Volgens dat lijstje zouden zelfs vlak na de Tweede Wereldoorlog vertrokken goede doelendirecteuren nog jaarlijks tonnen binnentikken.
Deze disinformatie-campagne dampt op uit het onderbuikriool van maatschappelijk militante afhakers, die zelfs De Nederlandse Volksunie nog tot de linkse kerk rekenen. Zoals mijn broer Lloyd, een complotverslaafde, die met droge ogen beweert dat het gewraakte lijstje wordt verspreid door Esther Jacobs.
Hoe ziek kun je zijn?
Esther zou zoiets namelijk nooit anoniem doen!

IJsemmer
De IJsemmer is tot rage gepromoveerd. De hoofdredactie vroeg mij voor de camera ook zo’n koude douche te nemen, maar daar kan de papieren zak over mijn hoofd helemaal niet tegen. Bovendien behoor ik tot de sceptici die menen dat het middel hier het goede doel volledig voorbijschiet. Het gevolg: miljoenen mensen die elkaar met ijswater overgieten, maar in hun selfie-drift even vergeten een riant bedrag over te maken aan de ALS-bestrijding. Want daar ging het om.

En ik voorspel jullie dat dit nog maar het begin is. Na de Ice Bucket Challenge binnenkort de volgende virale acties op YouTube:

  1. Banana-slapping (iemand onverwacht een hele tros chiquita’s in zijn gezicht smeren, Stichting AAP);

  2. Taser-teasing (collega’s onverwachts met een stroomstok bewerken, Amnesty International);

  3. The elevator pitch (onbeschaamd ruften in overvolle liften, Maag-Lever-Darm Stichting);

  4. The Handshake (handen schudden op recepties met een losse nephand, Leprastichting);

  5. Kill a CliniClown (gezamenlijke actie Stichting Doe Een Wens en Nationaal Fonds Kinderhulp);

  6. The Credit Card Crunch (al je pasjes doormidden knippen met een nagelschaartje, Mama Cash);

  7. When the saints come marching out (voor het zingen demonstratief de kerk uitlopen, Vereniging ter Bescherming van het Ongeboren Kind);

  8. Met een zinken emmer heel hard op het hoofd van Mart Smeets slaan (gezamenlijke actie GIRO555 en het Autisme Fonds);

  9. The Ice Bucket Challenge (Alzheimer Nederland).


  10.  

Blijde Boodschap
Dit geeft hoop.
De rechtbank Gelderland heeft geoordeeld dat het verkondigen van de blijde boodschap van Jezus Christus bij Stichting X voorop staat en dat de uitgave van haar nieuwsblad slechts het middel is om dit doel te verwezenlijken. Om die reden krijgt de uitgever de ANBI-status. Het stimuleren en uitdragen van een bepaalde geloofsleer, in dit geval het katholieke geloof, dient het algemeen nut. Het beroep van X is gegrond.
Wat betekent dit? Voor Schuringa dat hij zijn Stichting Baanspoor Vrij Baan nu definitief als ANBI kan laten inschrijven. Mijn Stichting verkondigt de blijde boodschap van de Modelspoorbouw, in het bijzonder van de Heilige Märklin en zijn discipel, de voormalig afvallige Fleischmann.
Sinds de Verlosser zich op het sterfbed van Theodor Märklin in 1866 vertoonde in de gedaante van een stoomlocomotief op schaal 1:87 en zijn zoons Carl en Eugen daarna te Leipzig zijn laatste wil uitvoerden door opwindbare speelgoedtreinen in massaproductie te nemen, bekeerden miljoenen mannen zich spontaan tot de Modelspoorbouw. Bijna dagelijks trekken zij zich daartoe terug voor een eredienst op zolder of in de bijkeuken.
De uitgave van mijn gestencilde nieuwsblad ‘Heftige Remsporen’, waarmee ik al mijn aankopen, waaronder de gehele serie Märklin kinderboederijdieren en dito tunnel financier, is slechts het middel om dit doel te verwezenlijken. Het stimuleren en uitdragen van mijn heilsleer – waarin het stenigen of kruisigen van andersdenkenden geen al te grote nadruk krijgt - dient derhalve het algemeen nut en betekent dat giften aan mij geheel aftrekbaar zijn. Ga nu naar: www.schuringa.blogspot.nl.

Koude douches
De Nederlandse ‘Ice Man’ Wim Hof, die voortdurend nutteloze records breekt door zich spiernaakt dagenlang in ijswater te laten parkeren, eist samen met de producent van Beerenburg en oud Journaallezer Fred Emmer ten minste 50% van de opbrengst van de ALS-bestrijding wegens ‘ideeënroof’.
Natuurmonumenten gaat binnenkort ijskoud parkeerautomaten en filematrixborden op de Hoge Veluwe plaatsen. Dat is de nu al zekere uitkomst van de grote volksraadpleging die net van start is gegaan. Het komt misschien als een koude douche, maar na de Oostvaardersplassen kunt u voortaan de duinen, de Waddeneilanden en de Biesbosch alleen nog in de bioscoop bekijken.
Tot slot: er komt definitief geen ‘Mars op Den Haag’ van de Nederlandse filantropiesector (naar het Amerikaanse voorbeeld van Dan Pallotta). Bij de besprekingen hierover raakten niet alleen de voorzitters van VFI en IF slaags, maar strandde ook het voorstel van SBF-voorzitter Steven van Eijck om de optocht te laten inzegenen door bisschop Van den Hende.
Met een ijsemmer. Dat dan weer wel.

Voer voor deslyctici
Werd ik al horendol van dat vreselijke jeukjargon ‘validatiestelsel’, vanaf vandaag is er een overtreffende trap bijgekomen: ‘moresprudentieplatform’ …Dat is 10x woordwaarde en de doodsteek voor dyslectici (muprendatieflatporno). Zoals mijn broer Lloyd.
W.T.F. is een ‘moresprudentieplatform’?
Een olieboorplatform waar ze potentiële Jihad-gangers wel even mores leren?
Een schaamschavot waarop je ten overstaan van de kerkeraad duizend maal ‘sorry’ moet zeggen?
Mijn broer Lloyd heeft het me gisteren even fijntjes uitgelegd.
Het muprendatieflatporno blijkt een frum (forum) te zijn binnen het nieuwe vladimatiespeeksel (validatiestelsel). Het muprendatieflatporno gaat de baswormen (basisnormen) dicteren aan de nieuwe zoetiehouwer (toezichthouder) in de flantropie op basis van advies van de stultiholtmeker (Multistakeholder).
Ik wens alle doedegoelengisaties (u) veel plezier (lol) met het nieuwe speeksel.

Handige Harry
Een handige Harry heeft geprobeerd zijn goede doelenloten bij de Belastingdienst voor 50 procent aftrekbaar te maken van zijn inkomen. Zijn volstrekt logische redenering luidt als volgt:
1.ik geef geld aan de Postcode Loterij;
2.de helft van mijn geld wordt door de loterij aan het goede doel afgedragen;
3.ik mag dus de helft van mijn gift aftrekbaar maken, want de Postcode Loterij is door de Belastingdienst aangemerkt als een ANBI.
Geen speld tussen te krijgen!
Toch wel, aldus het Hof in Arnhem: je kunt de kosten van je lot niet op voorhand splitsen naar een deel waarvoor een duidelijke tegenprestatie kan worden verwacht (een prijs) en een deel dat naar het goede doel (algemeen belang) gaat. Volgens het Hof zijn giften aan zo’n ANBI dus niet fiscaal aftrekbaar; giften van deze ANBI’s aan het goede doel echter wel.
Schiet mij maar lek.
Dan deze vraag. Waar hou je als gulle gever nu zelf meer aan over:
1.een rechtstreekse gift van 10.000 euro aan het goede doel = 0 euro voor de Postcodeloterij + 10.000 euro voor het goede doel = aftrekbaar van inkomen = fijn, gegarandeerd belastingvoordeel;
2.een rechtstreekse gift aan de Postcode Loterij van 10.000 euro = 5.000 euro voor goede doel en 5.000 euro voor een kans op zo’n vrolijke Poscodeloterijfiets of een set gratis spaarlampen. Of de straatprijs van 10,8 miljoen euro natuurlijk.
Dat laatste is natuurlijk de ‘killer app’: en niet eens vanwege die Postcodekanjer, maar nog het meest onverdraaglijk: de gedachte dat jouw zeikbuurman wel in de straatprijs deelt en jij niet. Helemaal als die buurman ook nog eens Harry heet.

Creatief met Urk
Heel Urk hanteert een ‘lik niet op stuk-beleid’ sinds daar de Kinderpostzegels in de ban zijn gedaan. Hebben de Urkers gelijk in de Kinderpostzegel-affaire? Ja en nee.
Nee, want uit de opbrengsten van Kinderpostzegels worden getraumatiseerde, Palestijnse oorlogskinderen geholpen middels ‘muziektherapie’ door The Holy Land Trust. Ja, want dezelfde Holy Land Trust heeft ook ‘geweldloze communicatietrainingen’ gegeven aan leden van Hamas…
Holy Moses, dit roept de volgende vragen op:
a)             waren de trainingen zelf ‘geweldloos’? (les zonder bedreiging van een Kalashnikov);
b)             waren de trainingen gericht op geweldloze communicatie? (voorlichting zonder een doorgeladen Kalashnikov);
c)             is geweldloze muziektherapie als alternatief overwogen voor Hamas?

Van de leden van Hamas is bekend dat zij behalve aan geweldloze communicatietrainingen ook heel erg behoefte hebben aan moderne, hittezoekende raketten. Logisch dus dat de kruisvaarders op Urk die het graf van hun messias willen verdedigen tegen de goddeloze mohammedanen, die actie niet willen financieren door kinderpostzegels.
Het enige dat in deze kwestie blijft knagen is dit.
Dat grote mensen er een puinbak van maken is al erg genoeg, maar dat onschuldige kinderen daar driemaal de dupe van moeten worden?
Eerst een oorlog, dan muziektherapie van Jan Smit of Nik & Simon en ten slotte ook nog eens een postzegelboycot van een fundamentalistische splintergroepering uit een opgedregd coke-eiland in de voormalige Zuiderzee. Het einde der tijden nadert.

De omtrekkende overheid
Ik zal maar met de deur in huis vallen: de terugtrekkende overheid trekt niet terug, maar om.
Bij omtrekken verdwijnt de overheid wel uit beeld, maar ze staat pardoes weer bij de achterdeur. Het is zoals het lampje in uw koelkast: zolang de deur openstaat, brandt het lampje. Als u de deur dichtdoet, vertrouwt u er blind op dat het lampje binnen uitgaat. Dom.
De overheid is een lampje dat blijft branden, ook al heeft u de deur dichtgedaan.
Het bewijs hiervoor vindt u zwart op wit in het laatste Goede Doelenrapport van koepel VFI. Daar staat heel droog dat de overheidssubsidies aan goede doelen de laatste jaren alleen maar toenemen. Echt waar.
Het staat er met een terloopsheid die aandoenlijk is. Zoals de jongste bediende op de krant met een rood hoofd de redactie op komt rennen en zich uitgebreid verontschuldigt dat hij te laat is. En pas in tweede instantie de reden opbiecht van zijn gebrek aan stiptheid: hij moest flink omrijden omdat er zojuist een Boeing 747 op het marktplein is neergestort…
Het nieuwsfeit van de omtrekkende overheid in de filantropie is behalve in dit periodiekje bijna nergens opgemerkt. De reden hiervan is gemakkelijk te reconstrueren: het past niet in de heersende en door de overheid zelf fanatiek verspreide terugtrekmythe.
Daarom is de overheidssubsidie de Boeing in de filantropiekamer, waarover niemand spreekt. Hij is er wel, smeulend en vooral erg groot, maar past niet zo sjiek bij dat schattige burgerinitiatief.
Overheidssubsidie: het is als de dienstmaagd, bezwangerd door de graaf zelf, die door de adellijke familie geruisloos wordt afgevoerd naar verre oorden om ophef en lastige vragen effectief in te tomen.

Filantropie is een mysterie
In 2012 strandt een psychisch gestoorde bultrug op een zandplaat bij Texel. Shit happens.
Maar in no time wordt het dier nationaal geadopteerd. Marinebiologen, huisvrouwen, radio- en tv-ploegen, zwemleraren, paardenmeisjes, reddingsbrigades, treehuggers, astrologen en Texelaren spoeden zich opgewonden naar Johannes: de apostelbultrug die het evangelie van barmhartigheid in vrijwel de gehele natie los spartelt.
Met klankschalen, lokroepen, energetisch elastiek, roeispanen, sleepboten en een telegram van Erica Terpstra (‘Johannes, je bent een kanjer!’) probeert men het noodlot af te wenden. Zelfs Lenie ‘t Hart werd onder een helikopter tot vlak boven Johannes neergelaten om hem als visfluisteraar tot redelijke gedachten te brengen. Er werd een rekeningnummer geopend waarop binnen een dag meer dan 16 miljoen euro binnenstroomde. Johannes ging onverstoorbaar de pijp uit.
In 2014 breekt in West-Afrika een ebola-epidemie uit die zijn weerga niet kent. In Nederland wordt druk geoefend hoe men patiënten zoveel mogelijk buiten Nederland dood kan laten gaan. Voor de massaal creperende Afrikanen wordt met hangen en wurgen 780.000 euro opgehaald. Dat is zegge en schrijven 1 stuiver per inwoner. Dat is twintig keer minder dan de waarde van één lijpe flipper.
En dan zijn er nog steeds mensen die ontkennen dat de Zwartepietendiscussie er iets mee te maken heeft.
Ik bedoel maar.

Morele compensatie
Twee Groningse hoogleraren hebben een verklaring voor jattende directeuren van goede doelen: ‘Morele compensatie’. Dat wil zeggen: als mensen iets heel goeds hebben gedaan, vinden ze sneller dat ze ook iets minder goeds mogen doen.
Ik moest gelijk denken aan ‘s wereld beroemdste goede doelendirectrice Moeder Theresa, die nog immer volkomen kritiekloos bewierookt wordt voor haar goede daden in de sloppenwijken van Calcutta. Verschoppelingen der aarde helpen is natuurlijk heel goed. Maar ervoor zorgen dat de verschoppelingen in grote aantallen blijven doorkomen doordat je het gebruik van anticonceptie ziet als duivelswerk, dat lijkt toch weer veel minder goed. De fundamentaliste Theresa voedde haar eigen hulpcyclus. Zoals de RK-kerk haar barmhartige hulp in derde wereldlanden aan miljoenen AIDS-patiënten voedt met de blijvende verkettering van het condoom.
Maar hier houdt de vergelijking met de jattende directeuren helaas op. Moeder Theresa en haar moederkerk zullen in hun extreem achterlijke standpunten over gezinsplanning beslist geen kwaad hebben gezien of nog steeds zien. Miljoenen creperende mensen als morele compensatie? Dat is geen aannemelijke verklaring voor objectief gezien amoreel gedrag. Dit wel: uit naam van religie doen ogenschijnlijk doodnormale mensen de verschrikkelijkste dingen. De ene godsdienst door de verplichting iets af te doen (een rubbertje); de andere door de verplichting juist iets om te doen (een bomgordel).

Pindabrein
Amerikaanse onderzoekers hebben donateurs gevraagd of zij de resultaten van de goede doelen die ze steunen belangrijk vinden. Belangrijker dan de middelen, zoals salarissen en ‘overhead’.
Het antwoord liet niets aan duidelijk te wensen over. Impact belangrijk? Amerikaanse donoren vinden dat helemaal niet: het zal ze een grote Big Mac zijn. Waarom?
‘Impact’ is vooral een bestuurdersdildo. In elk geval not the real thing. Geloofwaardigheid hangt helemaal niet af van de resultaten gekkie! Die hangt niet af van wat goede doelen bereiken, maar hoe ze uw geld uitgeven.
Ik vrees dat het in ons Poldermoeras niet anders is. Hier heerst het calvinistisch geharnaste, Zeeuwse Nivellerings Meisje immers soeverein. Ons bin zuunig. ‘Overhead’ is daarom voor de meeste Nederlandse gevers gewoon managementdiarree voor jatten uit de collectebus.
Hoe heeft het zo ver kunnen komen? Wie is schuldig?
Zijn het die domme, zuunige donoren, of zijn het de marketeers en hun bazen die als ware souteneurs hun organisatie achter het raam hebben gezet ter directe bevrediging van niet al te snuggere donateursbehoeften?
Dit zijn de glanzende marketingpraatjes: van uw gift zijn maar liefst 10 ambulances gekocht in de Noord-Malinese regio Taoudenni! Kijk, daar gaan ze op de boot naar Afrika! Wat zijn we toch goe-hoed!
Dit is de verzwegen keerzijde.
Dat er rond Taoudenni geen wegen zijn om over te rijden met een ambulance zonder zwaar extra lichamelijk letsel, naar een ziekenhuis en op brandstof die er niet zijn, door chauffeurs die voorheen met moeite een ezelkar bestuurden… dat is is he-le-maal niet belangrijk.
Wat wel?
Niet-zakkenvullen is een hogere missie dan wel-levens redden.
Dat krijg je als je een pindabrein laat bewerken door een souteneur.

Tweet van de maand
Goedemorgen lieve luistervrienden. Vandaag behandelen wij weer een tweet van een gepassioneerde landgenoot. Dit keer naar aanleiding van het bedrijfsongevalletje bij Stichting ALS door ex-directeur Eric Nolet.
De Tweet is afkomstig van @KankerKlown en luidt als volgt:
#smerigenolethufter ze zakke vullen #geilemaximainbadpak door de gragte laten zwemme voor eige teringslaris, wagt maar tottie zelf als! en dood op een reclamebord!
We constateren opnieuw dat Twitter aanzet tot dadaïstisch gebruik van spelling en interpunctie.
Voorts blijkt @KankerKlown verwarrende signalen uit te zenden: de erotische spanning die een in badpak gestoken Maxima duidelijk oproept, lijkt de boosheid over het frauduleuze gedrag van #smerigenolethufter (briljante versmelting van tautologie en pleonasme) alleen maar te intensiveren.
De seksuele opgewondenheid over onze vorstin blijft diffuus: is het alleen de misleiding van HKH, of is het de aanblik van het door het grachtwater ploegende Koninklijke gemoed die @KankerKlown tot grote, taalkundige hoogte stuwt?
‘wagt maar tottie zelf als!’ Hoe compact kun je de dreiging van een slopende spierziekte verwoorden?
Dan is ‘en dood op een reclamebord’ als uitsmijter ronduit fabelachtig. @KankerKlown refereert hier aan de spraakmakende campagne waarop reeds overleden ALS-patiënten om uw aandacht vragen. Wij zien hem hier in gedachten ook het (door hem?) ontzielde lichaam van #smerigenolethufter boven zich uit tillen als aanklacht tegen en genoegdoening voor onze altruïstische koningin, die voor een ordinaire oplichter de ziekmakende gragte moest trotseren.
In een lustopwekkend badpak nog wel.

Hey big spender!
De grootste filantroop in het Melkwegstelsel was vorige week voor een flitsbezoek in Nederland. Hij  was er om bij Rutte te ‘bedelen’ om meer ontwikkelingsgeld, maar wist vooraf het antwoord natuurlijk al: ‘nu even niet’ (of, zoals Rutte ongetwijfeld gezegd heeft: ‘Now equally not Bill’).
Beter had ZKH Gates zich kunnen verwaardigen met de Nederlandse filantropie te spreken: die zet jaarlijks meer om dan Gates’ eigen Foundation, maar doet dat op typisch Nederlandse manier. Rolexen-liefdadigheid is in deze egalitaire moerasdelta niet comme il faut. Te koop lopen met je rijkdom wordt hier als een hogere zonde beschouwd dan sex met toegetakelde pony’s.
Geven aan armen doet men hier in oorverdovende stilte uit pure doodsangst om beticht te worden van superioriteit: geef hier nou maar gewoon, dan doe je al gek genoeg.
Het gekke is wel dat deze sociale conventie vooral geldt voor private bezittingen. Zodra het om gemeenschapsgeld gaat, laten Nederlanders zich van een heel andere kant kennen. Dan zijn we opeens wel flamboyante big spenders, die het lekker breed uit de broek laten hangen. Met het geld van huurders een Maserati voor jezelf kopen? Of een oceaanstomer? Of met belastinggeld haastig aan elkaar gelaste Fiat Panda’s onder de naam Fyra aanschaffen? De gehele stad Amsterdam laten verzakken voor een boemeltje onder de grond? De politie opschepen met walkietalkies die hoofdzakelijk het luchtvaartverkeer hinderen? Blunderende banken met miljarden overeind houden?
We draaien er onze hand niet voor om. Daarbij vergeleken is Gates een schuchtere Vivo-kruidenier die bij de achterdeur van zijn winkel brood over de datum aan de lokale Swiebertje uitdeelt.
Waar ons kleine land al niet groot in kan zijn.

De lijstjes komen weer!
Beste mensen, graag ontvang ik van jullie weer aanmeldingen voor de irritantste filantropiewoorden van het jaar. Eerder al wonnen bijvoorbeeld ‘Passie’ (snel een teiltje!) en ‘Convenant’ (een soort ‘Popla kennen ze allemaal’) en ‘Transparantie’ (bestuurlijke Luxaflex). Hoge ogen gooit dit jaar natuurlijk het Flatulatiestelsel: die nieuwe, bestuurlijke natte wind van toezicht waarvan niemand weet waarvoor het de oplossing is. En verder denk ik dat Ice Bucket Challenge hoge ogen zal gooien: het kippevel-effect door frauderende directeuren.
Maar ook ‘Majoor Donor’ is een kanshebber: deze gepensioneerde militair schijnt over een fabelachtig vermogen te beschikken. En wat te denken van ‘Ammodo’, de grootste charitatieve witwasserette van ons land?
En vlak ‘Zelfregulering’ niet uit! Niemand weet wat dat is, want het schijnt allemaal vanzelf te gaan. Er is ook niemand die omkeek naar zelfregulering, totdat Venema & Groenhuijsen de sector erop wezen. En toen was het opeens ons ‘Kroonjuweel’: ook zo’n jeukwoord. De sector heeft verschillende kroonjuwelen. Behalve ‘zelfregulering’ is dat ook ‘Publieksvertrouwen’! Ik heb het mij door een fondsenwerver laten uitleggen: dat is het vertrouwen dat goede doelen hebben in het incasseringsvermogen van het publiek. Goede doelen schijnen trouwens het vertrouwen in het publiek te verliezen en steeds meer te vertrouwen op Majoor Donor! Die heeft het er maar druk mee.
Tot slot is er volgens Filanthropium een nieuw internationaal buswoord: ‘Resilience’ (Riesillijuns). Dat betekent ‘veerkracht’. Die heb je nodig om een jaar lang al die verbale diarree te kunnen weerstaan. Ik wacht uw suggesties gaarne in.

Filantropaire gedachten
#1
Op de Veluwe is bij een goed doel opnieuw de kostenziekte aangetroffen. Het betrof de uiterst besmettelijke variant, die eerder al bij Alpe D’HuZes werd aangetroffen. De directie is intussen geruimd. Belendende goede doelen mogen twee weken niet collecteren.

#2
‘Hallo, met het belpanel voor de nationale Ebola-actie in Hilversum.’
‘Goedenavond: Spreek ik met Froukje de Both of Linda de Mol of een ander lekker wijf?’
‘Nee, u spreekt met Mart Smeets. Mag ik uw donatie noteren?’
‘Mart Smeets? Wat ben jij een irritante zak hooi zeg. Weet je wat jij kan krijgen, met je Noorse trui?’
‘Laat me ‘s raden: een extreem besmettelijke ziekte?’

#3
Kun je op wachten: een goed doel dat zijn donateurs helaas een naheffing moet sturen.

#4
Slecht Horende Organisatie?, meneer dat grapje hebben we al vaker gehoord….’
….
‘Ik zei: DAT-GRAPJE-HEBBEN-WE-AL-VAKER-GEHOORD!’
….

#5
‘Met de Major Donor-manager van het Concertgebouw Orkest…. Ik begrijp het meneer Schuringa. En nu wilt u weten of wij een strijkstok hebben?’
gerelateerde items