Toon alles (1)

Mijn Tante Jo

16 april 2015, 04:00
Mijn tante Jo (jeugdfoto).
Mijn tante Jo (jeugdfoto).
Een achteloos berichtje onlangs in Filanthropium Journaal: ‘De helft van de Nederlanders doneert liever geld aan een bekende (familielid, vriend of kennis) uit hun eigen omgeving die zich inzet voor een crowdfundingproject dan aan een landelijk bekend goed doel. Uit onderzoek blijkt dat Nederlanders dit vooral doen omdat zij het thema van het project aansprekend vinden en omdat het geld rechtstreeks naar het specifieke project gaat.’
Wat staat hier eigenlijk?Nou?
Hier staat: Ik geef liever 100 euro aan mijn tante Jo (ja, die met de snor) die een weeshuis wil bouwen in Sri Lanka dan aan een goed doel. Hoewel tante Jo niet uitblinkt door kennis van de lokale cultuur; geen lokale contacten heeft; nog nooit meer geld heeft beheerd dan de kaartenpot van de buurtvereniging; geen ervaring heeft met bouwprojecten groter dan het vogelhuisje op het balkon; geen Engels beheerst, noch in woord, laat staan in schrift; denkt dat een ANBI een honingzoekend insect is; nul ervaring heeft met het aanvragen van vergunningen, inklaringsbewijzen en bouwbestekken; en ook nog eens slecht tegen de warmte kan…..ondanks al die minpuntjes, geef ik toch liever mijn 100 euro aan tante Jo dan aan zo’n goed doel. Want bij tante Jo blijft gegarandeerd niets aan de strijkstok hangen. Bij die goede doelen wel. Die hebben allemaal mensen in dienst die zorgen dat mijn gift goed terechtkomt terwijl het ook rechtstreeks kan. Ik ga daar de salarissen van die mensen lopen spekken: ik ben gekke Henkie niet!
Bij tante Jo weet ik dat zij het hart op de goede plek heeft (en die snor op een verkeerde, maar nou ja). Ik ken haar: zij heeft passie. Zij doet ‘t niet om het geld.
Nadeel is wel dat mijn 100 euro bij tante Jo gewoon integraal en rechtstreeks verdwijnt. Blijft niets van over (Jo: ‘Eerst was ‘t er nog, en nu is het weg’). Maar aan de strijkstok? Nee!
Daar zouden die goede doelen wat van kunnen leren. Dus.
gerelateerde items