Toon alles (1)

Manifestmanie

28 juni 2017, 08:00
Dat zeg ik.
Dat zeg ik.
Beste luisteraars, ik moet het met u hebben over de moessonregen aan manifesten binnen het Land van Goed Doen. Vraag je op een receptie aan een goede doelendirecteur hoe het gaat, zegt-ie beledigd: ‘heb je ons manifest niet gelezen?’
Nou nee, eikelstein, even niet. We zijn allemaal namelijk heel erg manifestmoe. Je moet tegenwoordig een nummertje trekken op het Binnenhof. Daar kun je voor de achterban op de foto met een bordkartonnen kamerlid of minister naar keuze, want onze volksvertegenwoordigers en bewindslieden komen anders niet meer aan hun werk toe.

Dus achteraan sluiten in een bont lint van kunstmatig opgewonden burgers die hun wereldbestormende kippendrift hebben samengebald in een pampier met stellingen, eisen, opdrachten, oproepen, waarschuwingen, wenken, profetieën, visies, monitors, wijzers en raamwerken. En alles moet natuurlijk groener, duurzamer, jonger, interactiever, hipper. En altijd iets met internet en millennials, de bezweringstermen voor babyboomers die elkaar verzekeren dat ‘alles verandert, en steeds sneller’. Je moet toch wat dieps zeggen als je op een draf naar het graf bent.

Als je al die manifesteerders zou samenpersen tot een geologisch harde aardlaag en er over 10.000 jaar plakjes van zou snijden, krijgen onze nazaten een fascinerend inkijkje in de diversiteit van het Land van Goed Doen. In het hele spectrum van holistische planeetverbetering tot de microbiotisch zelfgebreide lokale kabouterplannen om de hoek. Van internet voor elke aardbewoner tot een biologisch afbreekbare buurtbieb.

Het nieuwste manifest dat tot ons gekomen is heet ‘Een blauwdruk voor blijvende verandering in fondsenwerving’. Met die titel is al direct heel veel mis. Verandering die blijvend is? Dat is geen verandering dus. Verandering verandert steeds. Daarom heet het zo.

Dan verandering in fondsenwerving? Jazeker. De nieuwe fondsenwervers willen hun werk weer doen ‘vanuit de donateur’. Is overgewaaid uit Engeland, waar de fondsenwervers helemaal losgingen op demente bejaarden om hen van hun laatste spaarcentjes af te helpen. Dat vond iedereen een beetje te ver gaan. Dat de kinderen even met oma’s pinpasje de eigen rekening aanzuiveren, is tot daaraan toe. Maar vreemde fondsenwervers voor een echt goed doel? Dat is wel een showstopper!

De bekeerde fundraisers zijn zo enthousiast dat het gangbare koeterwaals uit deze beroepsgroep zonder enige zelfspot wordt gebracht als het nieuwe evangelie: we gaan weer de ‘donor journey’ maken met elkaar. De wat? Mijn gehoorapparaat moet weer naar Schoonenberg zeker. Een donorreis? Een reis maken? Een fondsenwerver met mij?
Ik zal je zeggen wat voor reis dat wordt maat: een enkeltje naar de gipskamer op de EHBO-post. Want het moet niet gekker worden.  

Fondsenwervers die weer vanuit de donateur gaan denken en handelen. Waar is het onderweg zo afschuwelijk fout gegaan, dat dit nieuws is? En erger nog: in een pontificaal manifest wereldkundig gemaakt? Dat is trots zijn op iets wat gewoon je werk is. Het is de omgekeerde wereld opeens tot abnormaal verklaren. Dat is de vuilnisman die belooft de inhoud van uw biobak niet meer door de brievenbus te kieperen, maar gewoon weer netjes op te halen. Of de slager die belooft om voortaan z’n handen weer te wassen voordat hij uw onsje rookvlees staat te bepotelen.
Hoe maken we een einde aan deze manifestmanie? Nee leukerd, niet met een manifest. Gewoon weer aan je werk gaan. Het is klaar nu.  
ir. Han Schuringa jr. ? Maar wie is hij?

Vanaf begin 2006 schreef ir. Han A. Schuringa jr. wekelijks columns voor Filantropie Magazine, Filanthropium Journaal, en nu voor De Dikke Blauwe Journaal. Daarin observeert de gepensioneerde oud-PTT’er pijnlijk precies de discrepantie tussen filantropische droom en daad, met een intense afkeer van gladde mooidoenerij voor eigen gewin. 

Schuringa zorgt door zijn militante benadering voor een schisma bij de DDB-leden: het is dolle haat of onbegrensde liefde. De afwezigheid van elk respect voor de bewoners van ‘Het Land van Goed Doen’, het gebruik van zedenschendende taal, alsmede de tomeloze drift tot beledigen, maken van Han Schuringa de meest omstreden filantropie-columnist van Nederland.

Zijn leven (zeer beknopte versie)
Schuringa is gepensioneerd oud-Hoofd Groot Onderhoud van de voormalige PTT en reeds 40 jaar voorzitter van de Speeltuinvereniging Oosterzaan, waarvan de laatste 15 jaar geroyeerd. Als enige rechtmatige uitvinder van de klapschaats procedeert hij al ruim zestien jaar met zowel TNO als schaatsfabrikant Viking om zijn recht te halen.
Al zijn vakanties besteedt hij aan het onderhoud van zijn modelspoorbaan. Schuringa twittert jaarlijks 1x op www.twitter.com/hanschuringa en blogt via http://schuringablog.blogspot.nl/
Tevens is hij oprichter van diverse filantropische Fondsen, waaronder Stichting Baanspoor Vrij Baan. Met de Belastingdienst voert hij al een jarenlange strijd om zijn stichting als ANBI erkend te krijgen. De fiscus meent volgens Schuringa echter geheel ten onrechte dat zijn statutaire doelstelling ‘de popularisering van modelspoorbouw voor mensen met pleinvrees in Amsterdam-Noord’ niet het algemeen nut dient.
Schuringa is op dit moment de enige beneficiant van zijn stichting, nadat hij zijn broer Lloyd uit het bestuur had verwijderd. Lloyd is volgens de ingenieur met de lelijkste vrouw van het westelijk halfrond getrouwd en 'heeft bij haar twee dito kinderen weten te verwekken'.
De recente onmin met zijn broer vloeit voort uit een beschuldiging: volgens Lloyd zou Schuringa een waxinelichthouder hebben gegooid naar prof. Theo Schuyt, terwijl dat volgens de ingenieur precies andersom was.

Veel vragen krijgt Schuringa over de kenmerkende bruine papieren zak die hij buitenshuis over zijn hoofd draag. Intimi weten dat dit een gevolg is van zijn existentiële pleinvrees, die hem in 1996 dwong met vervroegd pensioen te gaan. Nu weet u het ook.

Schuringa's laatste bloemlezing 'De nog meer ergste dieptepunten' bestellen? 
Klik hier
Meer weten over Schuringa? Klik hier voor zijn eigen Selectpage
gerelateerde items