Toon alles (2)

In de frontlinie

30 mei 2016, 15:45
Roze brillen moeten weg.
Roze brillen moeten weg.
Ik heb in deze kolommen vaak kritiek op het marketing & communicatiebeleid van veel goede doelen. Die hebben hun donateurs in de race om inkomsten te vaak een te roze en te simplistisch plaatje voorgehouden. Het gevolg: een illusoire wereld van louter blije vrijwilligers zonder 'foute kosten' en een gigantisch gat tussen perceptie en werkelijkheid. Daar is gelukkig de laatste jaren wel een kentering in gekomen. Er is voorzichtig ruimte gekomen om mislukkingen te delen en er wordt meer (maar nog niet genoeg) gecommuniceerd over noodzakelijke kosten om de doelstelling te realiseren. In die meer realistische communicatie heb je voorlopers, waaronder een aantal hulporganisaties die na de 'cold turkey' van ont-subsidiëring een steile leercurve ontwikkelen. Van subsidieontwenning heeft Artsen Zonder Grenzen nooit last gehad. Deze organisatie staat, zoals de meeste van haar medewerkers, met 'de poten in de frontlinie'. AZG is niet het type organisatie dat er louter spreekwoordelijke doekjes om windt: aan de club onder leiding van Arjan Hehenkamp kleeft een nuchterheid die je direct voor je inneemt. En dat geldt ook voor de publiekscommunicatie en donateurswerving. 'In de frontlinie' is de titel van een bijlage die AzG onder andere mee laat gaan in 'mijn' krant NRC Handelsblad. Wat direct opvalt: geen weëe plaatjes, maar foto's die passen bij realistische berichtgeving. Want AzG werkt niet in een illusoire wereld, maar een rauwe wereld die wij kennen. Inderdaad uit de krant en van radio en tv. De berichten van AzG's frontlinie komen van medewerkers van vlees en bloed en verwijzen voor meer achtergrond naar de website. Er wordt kort en krachtig uitgelegd wat noodhulp kost, maar vooral wat het opbrengt: met 30 euro kun je 1 ondervoed kind weer in 5 weken op de been helpen. Verpletterend in alle eenvoud is deze zin in de missie-omschrijving: 'Onze artsen, verpleegkundigen en andere specialisten hebben maar één agenda en één doel: het redden van mensenlevens.'
Toegegeven: niet elke organisatie kan het zo simpel en urgent opschrijven. Maar het is wel heel erg duidelijk.
Dat AzG de concrete vraag om geld stelt d.m.v. een girokaart en keuzemogelijkheden om financieel bij te dragen, komt in deze context geen enkel moment in de buurt van wat vaak zo dodelijk 'de bedelbrief' wordt genoemd. Mensen redden kost geld. Dat inhoudelijk en realistisch uitleggen, heeft helemaal niets meer met bedelen te maken, maar alles met wat communicatie zo krachtig kan laten zijn.
Nu maar hopen dat nog véél meer goede doelen bereid zijn af te reizen naar de frontlinie. Die van de naakte waarheid, die alle roze leugentjes om bestwil uiteindelijk zal achterhalen.
 
 
 
 
gerelateerde items