De allerlaatste Schuringa: u kunt het mij doen!

10 december 2020, 06:02
De allerlaatste Schuringa: u kunt het mij doen!
De allerlaatste Schuringa: u kunt het mij doen!
Beste mensen, na bijna vijftien jaar en bijna 500 cursiefjes wordt dit echt mijn laatste column voor De Dikke Blauwe. DDB is verkocht aan een heel sjieke uitgeverij, ergens aan een gracht waar je kunt parkeren voor €175 per kwartier. En daar val ik waarschijnlijk iets te rauw op het Louis Seize-servies. Ik sluit zelfs niet uit dat de titel straks wordt aangepast naar: De Ultramarijne Corpulente. Ik ben meer een jongen van De Blauwaangelopen Vetklep
 
Normaal krijgt u van mij rond deze tijd een filantropisch jaaroverzicht, waarin alle dieptepunten nog eens feestelijk uit de doeken worden gedaan. Maar dat wordt lastig nu we geen echt jaar gehad hebben. In 2020 werd alles afgezegd en ging niks door. En als het doorging, dan onlijn. Ongein zul je bedoelen. Ik heb al dat aambeiverwekkende gezoem gesaboteerd door steevast mijn geluid uit te zetten en vol in beeld lekker met mijn modelspoorbaan en boerderijdieren aan de slag te gaan.
 
Blije eieren
Wat moet je in hemelsnaam over dat verschrikkelijke coronajaar zeggen? Nou, daar weten de blije eieren wel raad mee. Die zien achter elke wolk wel een twinkelende zonnestraal in plaats van een vuurspugende nucleaire bal van 15 miljoen graden Celsius. 
Ik ben van de andere school: bij mij kan het licht aan het einde van de tunnel ook een aanstormende locomotief zijn!
Maar goed, wat leverde al dat zelfgebreide positivisme op? Het hersenloze gekakel is niet van de lucht. Deze hoor je veel: we hebben elkaar thuis weer gevonden als gezin
Ja, zoals in The Shining: gevonden met een vlijmscherpe bijl zul je bedoelen. Op een gegeven moment ga je je ergeren aan de kleinste dingen als je bovenop elkaars lip zit. En al helemaal op die van mijn tantje Jo, die nog steeds weigert zich te scheren van boven.
 
Theo
Intussen heb ik wel tijd om na te denken wie ik echt ga missen na al die jaren. Professor Theo Schuyt van de Uitloopvrije Universiteit in elk geval. De man van de filantropiewaanzin, zal ik maar zeggen, maar wel van de opgewekte soort. Hij is de man van het complot van de Gouden Eeuw van de Filantropie, die alsmaar uitbreekt zonder dat iemand het in de gaten heeft. Een soort 5G-zendmast met geheime filantropische straling.

Belastingdienst
Tja, en dan de jongens van de Belastingdienst, afdeling ANBI die 40.000 goede doelen controleert. 
Die ga ik alledrie enorm missen hoor! Misschien heb ik ze wat te hard aangepakt af en toe, maar ik heb oprecht niets tegen ambtenaren die van de bedrijfsarts weer voorzichtig wat stempels mogen zetten en tegen hun vingerplanten praten. Maar ja, de Belastingdienst en humor vormen van oudsher een buitengemeen ongemakkelijk duo, zeker na de invoering van dat steekproefsgewijze rectale toezicht.
Maar wat een uitvinding die schenkingsbelasting! Ik gaf mijn broer Lloyd op zijn verjaardag een boekenbon van 20 euro en stuurde hem gelijk een tikkie voor hetzelfde bedrag. Had je dat smoel moeten zien. Huh, schenkingsbelasting? Ja, eikel, en nou snel overmaken, anders geef ik je aan bij de FIOD.
 
DDB100
En dan zou ik bij mijn terugtreden volgend jaar in aanmerking kunnen komen voor een plekje in de Dikke Blauwe 100. Moedermariatenhemelgedreven, nog liever stop ik mijn mannelijkheid in een Tefal wafelijzer dan op die vreselijke Bassie & Adriaanlijst te moeten staan: deze ranking van de influentials. Of was het influenza’s? Die haal ik altijd door elkaar, maar je kunt van allebei zomaar op de intensive care belanden.
 
Notarissen
Wie nog meer? De notarissen natuurlijk. Deze volstrekt overbodige beroepsgroep die zich eerder aangebrand toonde door mijn vergelijking met de notarisvogel, een sjachrijnig beest dat net zo humorloos op één poot staat als de notaris uit Wijk bij Duurstede die mij er een heel pissige brief over stuurde. Of was het een akte? Ik geloof dat ik wel netjes geantwoord heb, in de trant van: als jouw hersens in de fik zouden staan, zou ik ze zelfs niet uitpissen. Dus nog vrij coulant wel.
 
Loterijen
En dan de goede doelenloterijen. Ik hoorde dat Boudewijn Poelmann er binnenkort mee ophoudt. God wat heb ik die man allemaal aangedaan? En vooral zijn Bekende Nederlanders die de Postcodelootjes aan de man brengen. Of met een camerateam bij je aanbellen met een cheque... Het schrikbeeld van iedere postcode-eigenaar: een grote geldprijs live in ontvangst te moeten nemen van een mompelende rolmops met de naam Gaston. Die man is het complete boteroverschot van de Europese Unie geperst in twee nare schoenen.
 
Kerken
Tja, en dan waren er de kerken. Elk jaar weer feest met de Actie Kerkbalans, die enorme inzamelingsactie voor lekkende kerkdaken en dito dominees. Een boze brief kreeg ik van een diaken, die zich zeer had opgewonden over mijn inzendingen voor de slagzin van Actie Kerkbalans van 2010: ‘Celibaat het niet, dan schaadt het niet’ en ‘Nooit geschoten altijd Hoogmis’. Puberhumor vond-ie het. En dat is het ook, maar hé, diaken, heb jij wat tegen of mét pubers? Nou?
 
Politici
En dan de politici. Dat was wel een beetje prijsschieten, eerlijk gezegd. Ooit besprak ik het geval Stef Blok. Blok is de door Mark Rutte radiografisch bestuurde Thunderbird-pop die de verschrikkelijkste dingen debiteert zonder daarbij zijn aangezichtsspieren te gebruiken. Stef is de Marijke Helwegen van de politiek: alle huidplooien zijn aan de achterkant in een grote, platte matrozenknoop ter hoogte van de bilnaad strakgetrokken. Daardoor blijft onduidelijk wat Stef voelt als hij de internationale solidariteit offert aan de bange kruideniers die over rechts dit land gijzelen. En herinnert u zich Halbe Zijlstra nog voordat die politieke harakiri pleegde? Die was verantwoordelijk voor de bezuinigings-shovel waarmee hij dwars door de voorpui de cultuur kwam binnenrijden. Halbe, wiens cultuurbeleving nog steeds zit in het spectrum Abba-Mary Poppins-Frans Bauer. Toen wisten we het al zeker: we zitten met deze halve zool in een heel foute NSB-musical.
 
Joop!
Sommige dingen vielen niet zo lekker. Mijn omschrijving van donateurs als ‘met acceptgiro’s lekgebeukt geefvee’ bijvoorbeeld. En er was het geval Joop Daalmeijer, die ooit een blauwe maandag voorzitter was van wat toen nog de VFI heette. Ik vond dat al een vreemd setje en berichtte destijds: ‘Joop Daalmeijer blijkt per abuis voorzitter van de VFI te zijn geworden. Hij was echter gevraagd als voorzitter bij de vereniging In Vitro Fertilisatie (IVF). De fout werd pas na een jaar door beide partijen ontdekt.’ Geen dikke vrinden meer geworden, Joop en ik.
 
Straatberoving
De Schuringa-handtekening was in alle jaren zichtbaar voor het onderwerp ‘straatwerving’, dat door de beroepsgroep in alle toonaarden werd verdedigd, maar dat is natuurlijk een volkomen kansloos product. Net als de toenmalige Fyra, u weet wel die Italiaanse hogesnelheidstrein, die uit haastig aan elkaar gelaste Fiat Panda’s bleek te bestaan en ons aangesmeerd werd als supertrein. Maar dat is niet langer vol te houden als slechts enkele onderdelen op de eindbestemming aankomen.
 
BN’ers
En laten we de BN’ers niet vergeten die als ambassadeur van een goed doel optreden. Mijn omschrijving van enkele sneue exemplaren leidde bijna tot kamervragen. Herman den Blijker (Orange Babies) was niet blij met zijn profiel: obese, kinderhatende tv-kok met een ernstige mompelstoornis en verschillende andere serieuze handicaps, echter geen ten gevolge van spraaklessen.  
 
Dierenkoppen
En dan kreeg ik de dierenbescherming aan de lijn omdat ik in een column had aangetoond dat de wakkerste krant van Nederland absolute meester is in het verzinnen van koppen in komkommertijd en dat daarbij vrijwel altijd dieren een hoofdrol in spelen, in verschillende hoedanigheden: gewonde dieren (‘babyolifant valt met slurfje in hakselmachine’), dappere dieren (‘zeeschildpad redt passagiers cruiseschip’), dode dieren (‘hamster aan bumper slecht idee’), wonderbaarlijke dieren (‘slachthuiskoe overleeft val van bejaardenflat’), mystieke dieren (‘dolfijn beademt verlamde man na ongeluk met scootmobiel op Scheveningse pier’) en ronduit vertederende dieren (‘steenmarter vreet remkabels auto en Noorse truien van Mart Smeets door’). 
‘Lollig doen over de rug van weerloze dieren. Dat heeft u allemaal verzonnen meneer Schuringa!’ 
Joh.

Corona-filibuster
De goedgelovigheid kent geen grenzen: het is een pandemie. Aanmeldingen stroomden binnen voor mijn aangekondigde Corona-Filibuster. Ik zou op dinsdagavond 28 april j.l. om 19.00 uur beginnen met een 24-uurs onafgebroken tirade tegen het coronavirus. Belangstellenden konden de filibuster live volgen via een zoom-verbinding. De aankondiging leverde uiteindelijk 144 aanmeldingen op: “Ik wil nog niet te veel kwijt over zijn poging om minimaal 24 uur en 19 minuten nonstop de verschrikkelijkste dingen te zeggen over het coronavirus. Maar het wordt een oraal spektakel, dat ik geheel in het Pandemisch zal uitspreken.”
Dat laat onverlet dat ik nog steeds zeer verbolgen ben over de weigering van het Outbreak Management Team om mij te laten deelnemen aan het wekelijks overleg. Jaap van Dissel wil nog steeds niet onderzoeken of een papieren zak over je hoofd het virus in no time een halt kan toeroepen. Ik geef je op een briefje dat als iedereen twee weken met zo’n zak rondloopt die corona’s met de staart tussen de benen terug zijn op de dierenmarkt van Wuhan.



Lazer op
Tot slot: waar ik echt niet op zit te wachten, is na vijftien jaar een compliment of een boekenbon van de hoofdredacteur als een trillende vleesvork tussen mijn schouders. Het was in de tijd van Venema & Groenhuijsen al behelpen, maar in vergelijking met de huidige hoofdredacteur Dik Akkerveld, was dat duo met terugwerkende kracht een walhalla met 77 maagden en onbeperkt spareribs eten. Vloekte je in je column alleen al binnensmonds dan liet die Akkerdam gelijk z’n plas lopen uit angst voor de pastoor. En voor mijn prachtboek Handleiding klotedonateurs was ‘geen budgettaire ruimte’. Een hoofdredacteur met een puddingbuks in z'n broek.

 
Nu ja vrienden. Dit was ‘t. Mijn trouwe fans dank ik tot slot voor hun onvoorwaardelijke steun. U overlatend aan deze klifhanger: ik laat u per reclamevliegtuig binnenkort weten bij welk nieuw blad ik aan de slag ga, want ik was nog niet klaar.
 
Was getekend,
Ir. Han A. Schuringa jr.

gerelateerde items