Over moderne aflaten en waarom die jeuken

18 mei 2017, 06:00
Daarom zou ik jullie willen oproepen om je aan te sluiten bij de World’s Best News beweging.
Daarom zou ik jullie willen oproepen om je aan te sluiten bij de World’s Best News beweging.
Lieve Peter en Patricia van Amref Flying Doctors,
 
Dank voor de knappe brief die jullie me vorige week stuurden. Krijg ik niet vaak. Want thuis hebben wij een nee/nee sticker, en het bel-me-niet register. Daarmee houden we het redelijk rustig, qua ongevraagde bedelarij. En dat is wel wat waard, want een vriendin van mij trof in de maand april bij haar semi-demente vader niet minder dan zeventwintig goede-doelen-girobetaalkaarten op de mat, die hij normaal gesproken allemaal braaf in zou vullen. Als directeur van een goed doel dat niet doet aan direct mail is het extra verleidelijk om daar iets van te vinden. Want een beetje viezig vond ik jullie brief in eerste instantie wel.
 
Ten eerste omdat je me ermee overviel. Jullie brief ‘aan de lezers van deze krant’ rolde vanuit de bijlage bijna in mijn bordje havermout. Op de envelop een foto van een snoezige zwarte dreumes met een hazenlip, en in een vette rode balk: ‘dit jongetje haalt wellicht zijn tweede verjaardag niet…’. Dat viezige zit hem verder vooral in de terugkerende tranentrekkende suggestie dat er toch echt kinderen doodgaan als ik nu niets geef. Uitgekiend, op het randje, messcherp afgewisseld met positieve geluiden over al duizenden geslaagde eerdere operaties. Door lokale artsen, waarvan jullie er nog veel meer willen opleiden. Het is al met al een knappe brief, concludeerde ik. Mijn dochter van acht vond dan ook onmiddellijk dat we het moesten doen, geven.
 
En toch jeukt het. Want recent Europees onderzoek bewijst dat steeds minder medelanders nog geloven dat hulp überhaupt helpt. Het lukt ons ploeteraars die werken aan een betere wereld maar niet om geloofwaardig over te brengen wat er allemaal al vooruitgaat. Bijna niemand weet dat tegenwoordig negen van alle tien kinderen in de wereld naar de lagere school gaan. Net zoveel meisjes als jongens, trouwens. En zo zijn er nog veel meer voorbeelden – juist ook dankzij dat gulle geven. Maar bang als we zijn dat mensen ons dan geen geld meer geven, vertellen we het goede nieuws er vaak niet eens bij.
 
Geven aan een goed doel wordt dan al snel het afkopen van een vaag soort schuldgevoel. Een aflaat. Allicht op termijn ook niet bijster goed voor het geefgedrag. Kijk, ik begrijp heus wel dat je in een bedelbrief geen al te complexe verhalen kwijt kan. En er staat vast meer uitleg op jullie website. Maar ik heb nog geen tijd gemaakt om dat op te zoeken. En daarin ben ik vast niet de enige lezer van die krant waar jullie brief bij zat. 
 
Daarom zou ik jullie willen oproepen om je aan te sluiten bij de World’s Best News beweging. En misschien mogen jullie daar dan van jullie afdeling marketing zelfs wel een extra zin over opnemen bij je volgende brievenactie. Want in Denemarken is al overtuigend bewezen dat goede doelen, overheid en bedrijfsleven samen prima de publieke perceptie dat werken aan een betere wereld niet loont kunnen kantelen. Er doen inmiddels al een veertigtal mee. Samen zorgden we het afgelopen jaar voor ruim honderd artikelen in de media. En afgelopen week voor mooie filmpjes op alle hoofdpodia van de bevrijdingsfestivals. Dat bereik gaat bovendien nog veel groter worden, de komende maanden. En daar willen jullie vast ook bij horen, als de voorlopers die jullie op zo veel gebieden zijn…. Om het in jullie eigen mooie woorden te houden: ik zou jullie op mijn beurt zeer dankbaar zijn.
 
Hartelijke groet, Evelijne
 
P.S. Helaas geef ik nooit aan bedelbrieven. Sorry. Ik vermoed omdat ik me niet schuldig genoeg voel. Misschien moet ik als experiment dus toch maar die NEE/NEE sticker van mijn voordeur halen. Kan ik meteen kijken hoe lang het duurt voordat ik ook 27 brieven per maand krijg... 
 
gerelateerde items