Dan Pallotta’s continuing story: op de barricaden voor een kapitalistischer non-profitsector

5 november 2015, 04:00
Goede doelen die werken en denken als bedrijven? In de VS is het al lastig, maar Nederland lijkt er nog lang niet klaar voor.
Goede doelen die werken en denken als bedrijven? In de VS is het al lastig, maar Nederland lijkt er nog lang niet klaar voor.
Dan Pallotta’s kruistocht voor een bedrijfsmatiger en professioneler aanpak van de non-profitsector duurt inmiddels al een jaar of tien.  Zijn I’m overhead campagne trok veel aandacht en zijn Charity Defence Council is momenteel op zoek naar de eerste CEO. Werken en denken als een bedrijf, dat wil Pallotta.|
Zijn inspirerende TED Talk en boeken maakten van hem een visionaire held voor velen. Filanthropium ontmoette Pallotta op het International Fundraising Congress. Belangrijkste vraag: zit er een beetje schot in de zaak?

‘Er zit zeker schot in de zaak, al vind ik dat het te langzaam gaat. Mijn boeken Uncharitable (2008) en Charity Case (2012) hebben tot veel rumoer geleid en als wake up calls gefungeerd. Maar we zijn er natuurlijk nog lang niet.
In Uncharitable betoog ik dat de non-profitwereld zichzelf bewust klein en armzalig houdt door die eeuwige focus op overhead. Lage kosten, lage salarissen, soberheid, liefdewerk en oud papier: alles moet voor een schijntje om de donateurs maar tevreden te houden. Het ergste is: we hebben die visie als sector geïnternaliseerd, we zijn zelf ook gaan streven naar goedkoop en knullig werken.’

Wij hebben onze achterban zelf slecht opgevoed
Blijkbaar mag je niet professioneel werken als je voor een betere wereld strijdt. Terwijl je wel een mega-salaris mag verdienen en dure kantoren mag hebben als je voor Coca Cola of Twitter werkt. Het tragische is: Wij hebben als sector het publiek zélf zo opgevoed. Wij houden onszelf bewust klein met onze doorgeslagen transparantie-eisen en de dwingende brancheverenigingen. Het wordt tijd dat we het publiek ánders gaan opvoeden. Dat we ze een andere visie laten zien. En dat heb ik proberen te doen in Charity Case.’
Nieuwste slachtoffer: het Rode Kruis in Haïti
‘In de VS hebben we weer een nieuw slachtoffer van het idiote keurslijf waarin goede doelenorganisaties zich (moeten) wringen: het Amerikaanse Rode Kruis. Zij zouden hun rapportage na de aardbeving in Haïti (2010) bewust gemanipuleerd hebben en het megabedrag van 500 miljoen dollar over de balk gesmeten hebben. Een Amerikaans rapport van afgelopen zomer stelde zelfs vast dat het Rode Kruis (en partners) niet meer dan zes nieuwe huizen voor daklozen had gebouwd. In tegenstelling tot de geplande tienduizend(en). Resultaat: het Congres doet een onderzoek en het Rode Kruis is weer in de verdediging.
De media spelen hierbij een kwalijke rol, met stemming makende beelden van Haïtianen die langdurig in tenten moesten wonen. Ook de overhead van het Rode Kruis in Haïti lag uiteraard weer onder vuur.’

Rode Kruis deed wat het moest doen
‘In de praktijk deed het Rode Kruis precies wat een alert en proactief bedrijf moet doen: toen ze merkten dat het pilotproject van zes huizen niet kon worden uitgebreid naar tienduizend woningen (geen ruimte, geen bouwmateriaal, geen infrastructuur) switchten ze naar een Plan B: herstel van bestaande, zwaar beschadigde huizen. Dat alles in nauw overleg en samenwerking met lokale experts. Dit is nu zo’n zaak waar de door mij opgerichte Charity Defence Council zich hard voor maakt, onder meer door politieke druk en actie.’

Altijd maar weer die salarissen
‘Ik weet dat er in Europa soms nog kritischer wordt gekeken naar mijn visie en activiteiten dan in de VS. En dat focust zich vooral op de salarissen van werknemers en CEO’s bij goede doelenorganisaties. Ik vind dat een red herring (een argument dat afleidt van het eigenlijke onderwerp, MS). Maken we ons ook zo druk om de betaling van voetbalcoaches en tv-sterren? Daar komen wij als sector op geen stukken na in de buurt. Ik wil dat onze sector, die zich inzet voor échte uitdagingen, concurrerende salarissen betaalt. Want ik vind dat die uitdagingen de allerbeste mensen verdienen. En die koop je nu eenmaal met een goed salaris. Meer in de VS dan in Europa, daar ben ik me van bewust.

Belangenbehartiger én advertising agency
‘Er is ook kritiek op mijn ideeën omdat ikzelf zowel belangenbehartiger als toeleverancier van de sector ben, met mijn reclamebureau. Ik zie dat probleem niet zo. Mag ik geen geld verdienen met iets waar ik goed in ben? En tegelijkertijd een visie hebben voor de toekomst?
Ook in Europa geldt: een gezonde self interest is essentieel voor het bouwen van een loopbaan en een complete sector. Zelfs Florence Nightingale moest af en toe iets eten…’

Het publiek houdt nog steeds van ons
‘Het basisprobleem is dat we naar kosten kijken als in een vacuüm. Terwijl het gaat om de waarde die we genereren met ons werk. Om de impact.
Het publiek houdt van ons. Nog steeds. Ze hebben nog steeds veel vertrouwen in ons. Terwijl we ze wel degelijk hebben opgelicht met onze sprookjes van ‘100 procent van uw geld gaat naar het doel’ en ‘onze overhead is ongelofelijk laag’ en ‘we maken nauwelijks kosten voor fondsenwerving’.
Maar als we het publiek vragen (dat hebben we onderzocht): Wil jij dat de beste mensen zich gaan wijden aan dit doel? Dan zeggen ze óók ja.’

Knulligheid en schrale omstandigheden zijn dodelijk
‘Mijn ervaring is overigens dat het salaris niet het belangrijkste is. Veel dodelijker voor onze sector is dat we onszelf dwingen altijd alles half te doen. Knullig, extreem goedkoop en weinig vernieuwend. Dát is pas fnuikend en demotiverend voor al die uitstekende mensen in goede doelenorganisaties.’
gerelateerde items